آنقدر آهسته آهسته می روند که موشها را پشت دیوارها می رقصانند!!

و آنقدر تند تند همانند تگرگ پنج مثقالی بر شیشه دل ما که

می شکند و میریزد !!

آینه همانند ماست یا گاهی خود ما میشود اگر نباشد کسی

همچون آینه برایمان !! دید میزند زنگالهای ظاهر را و نتواند

دید؟؟

نتواند دید وجودمان را که همچون شکسته نی ای که می خواهد

بزند اما !!

چین و چروکهای پیشانی که با ضرافتهای امروزی نتوان ناپیدایش

کرد!!

آینه می گوید سالها گذشته اما برای تو بیشتر!!

دلداده ای داری ؟؟

گویمش عاشقی تنهاچین به لبها هنگام خندیدن میزند نه

کتاب سرنوشت را !!

چشم انتظاری ؟؟

نه !! که اگر بودم به امید دیدنش طراوت میگرفتم !!

پس چه ؟؟

هان شاید ؟؟!!

آری !! دل شکسته ام و اینها شکستگیهای دلم هستند بر

اوراق کتاب سرنوشتم که تو می بینی و من حس میکنم در

ورای وجودم!!

دل شکسته ای هستم ناگذیر شده !!سالهاست که تنهایی

عمق وجودم را پر کرده اما !!

من امیدوار

امیدوار به بند زدن دل شکسته ام

آه که چه امید واهی!!

که به قول حضرت حافظ:

هر کسی از ظن خود شد یار من      از درون من نجست اسرار من 

امروز و امروزها میگذرد و تنها یادی از امروزها میماند!!

و چه تلخ و چه شیرین ؟!